3 - شكر گذار در حال آرامش وقتى در آسايش و آرامش است همه چيز را فراموش نمىكند . بعضى از افراد هستند كه وقتى در شدّت امواج گرفتار مىشوند به ياد خدايند « فَإِذَا رَكِبُوا فِى الفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَّمَا نَجَّاهُمْ إِلَى البَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ ؛ هنگامى كه سوار كشتى شوند خدا را با اخلاص مىخوانند ( و غير او را فراموش مىكنند ) امّا هنگامى كه خدا آنها را به خشكى رساند و نجات داد باز مشرك مىشوند » « 1 » و يا وقتى گرفتار زندان است مشغول دعا ، نماز و زيارت عاشوراست ، ولى وقتى از زندان خلاص شد ، همه چيز را فراموش مىكند . انسان با ايمان در موقعى كه خدا به او نعمت مىدهد خدا را فراموش نمىكند ، مانند « أياز » كه وقتى وزير شاه شد ، لباس چوپانى خودش را نگه داشت و به آن نگاه مىكرد و مىگفت : تو همان چوپانى كه الآن وزير شاه شده‌اى و خدا تو را به اين مقام رسانده است . 4 - قانع به روزى خدا مؤمن قانع است و حريص نيست و به بالا دست خودش نگاه نمىكند ، بلكه به پايين دست خود نگاه مىكند كه ببيند آنها در چه وضعيّتى هستند . تلاش مىكند ، ولى حرص ندارد ، قانع است ولى تلاش هم مىكند . در روايات داريم كه غناى واقعى قناعت است كه در

--> ( 1 ) سورهء عنكبوت ، آيهء 65 .